PSOE Cariño

No Pleno celebrado onte debateuse unha moción sobre a situación do SAF e as negociacións da RPT presentada polos Grupos Municipais do PSdeG e do BNG e co apoio da Asociación Veciñal do Concello de Cariño e da representación sindical de CCOO e CIG.

A moción saíu aprobada cos votos faborables do PSdeG e do BNG e coa abstención do Partido Popular.

A continuación podes ler o texto da mesma:

O Goberno Municipal ven de paralizar as negociacións da Relación de Postos de Traballo, incumprindo o acordo acadado na Mesa de Negociación do 6 de maio de 2026 de manter unha reunión semanal e facendo caso omiso das sentencias xudiciais que instan a negociar e aprobar o documento. Esta decisión, tomada de forma unilateral, non responde ao sentir maioritario da Mesa xa que tanto as traballadoras e traballadores, sindicatos e os partidos da oposición están do lado da xustiza e amosan unha clara vontade de negociar e intentar chegar a acordos.

As últimas mesas de negociación foron un claro exemplo de parálise, xa que non se entregou ningunha documentación solicitada impedindo avanzar nas negociacións. Non se negociou o número de postos de traballo a incluír no documento final, cunha proposta imposta polo equipo de goberno, que non representa á maioría da Mesa, e que ao noso entender é insuficiente, xa que pretende amortizar postos que nós vemos esenciais manter.

Ademais, cómpre resaltar que existe unha sentenza xudicial do 17 de xuño de 2026 que obriga ao Concello de Cariño a aprobar unha RPT.

Por outro lado, a situación do Servizo de Axuda no Fogar é insostible, con tres traballadoras de doce en activo e con persoas usuarias sen atender cada día.

As negociacións para implantar uns horarios válidos, que respondan ás demandas das persoas traballadoras e usuarias e cumpran coa lexislación laboral están bloquedas polo equipo de goberno.

Logo da Mesa de Negociación do 16 de outubro de 2025, no que se acordou por unanimidade desbotar os horarios propostos dentro do procedemento de modificación substancial das condicións de traballo, as traballadoras propuxeron uns novos que o equipo de goberno desbotou sen argumentar motivos obxectivos.

En febreiro de 2026, a Alcaldía de forma unilateral e sen ningunha negociación na Mesa, impón uns novos horarios rematando en sentencias xudiciais que condenan ao Concello de Cariño a pagar indemnizacións ás traballadoras do servizo por vulneración de dereitos fundamentais.

Estamos a falar dun servizo esencial que se está deixando deteriorar, dun conflito que nunca debería ter chegado ata este punto e dunha forma de gobernar que, lonxe de buscar solucións, parece instalada na imposición, na soberbia e no desprezo ao diálogo. O resultado son persoas maiores sen atención e familias sen resposta.

Non presentamos esta moción para alimentar a confrontación, senón porque xa non queda outra vía razoable. A lei permite recorrer á mediación externa cando unha negociación está bloqueada, e iso é exactamente o que propoñemos: desbloquear o conflito, recuperar o diálogo e buscar solucións antes de que o dano sexa irreversible.

O artigo 45.3 do Real Decreto Legislativo 5/2015, de 30 de octubre, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Estatuto Básico del Empleado Público e o artigo 162.1 da Lei 2/2015, de 29 de abril, do emprego público de Galicia permiten que as Administracións Públicas e as Organizacións Sindicais poidan acordar a creación, configuración e desenvolvemento de sistemas de solución extraxudicial de conflitos colectivos, nos cales se inclúe a mediación e a arbitraxe (con carácter voluntario). Polo tanto, a lei permite que a Mesa Xeral de Negociación do Concello acorde someter un bloqueo negocial a un mediador externo.

O artigo 41 (Modificaciones sustanciales de condiciones de trabajo), punto 4 do Real Decreto Legislativo 2/2015, de 23 de octubre, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Estatuto de los Trabajadores establece: “El empresario y la representación de los trabajadores podrán acordar en cualquier momento la sustitución del periodo de consultas por el procedimiento de mediación o arbitraje que sea de aplicación en el ámbito de la empresa, que deberá desarrollarse dentro del plazo máximo señalado para dicho periodo”.

Por todo exposto, propoñemos ao Pleno da Corporación a adopción dos seguintes ACORDOS:

– Instar ao Goberno Municipal á convocatoria inmediata da Mesa de Negociación.

– Instar á Mesa de Negociación a aprobar a solicitude dun proceso de mediación externa a través da AGA, (Acordo interprofesional Galego sobre procedementos extraxudiciais de solución de conflitos de traballo) para avanzar nas negociacións da RPT e resolver os problemas do Servizo de Axuda no Fogar.

– Manifestar a vontade real e tanxible da presente Corporación de avanzar na Mesa de Negociación para unha eventual aprobación da RPT coa maior celeridade posible.

A xuntanza contou coa participación do voceiro socialista local Jonathan Miranda, da concelleira María José Fraguela e do deputado autonómico Aitor Bouza.

O PSdeG-PSOE reuniuse coa AV de Cariño de cara a trasladar á Xunta de Galicia a súa reivindicación de que haxa un Centro de Día e unha Residencia de Maiores de xestión pública no concello.

O voceiro socialista local Jonathan Miranda lamenta que “despois das mobilizacións de outubro e da recollida das máis de 1200 sinaturas por parte da Asociación en decembro tanto a Xunta de Galicia como o Goberno Municipal teñen paralizada calquera xestión sobre este proxecto”.

“A caótica situación actual do SAF con persoas usuarias sen atender cada día, a lista de agarda de persoas coa dependencia recoñecida que non teñen servizo, o envellecemento xeral da poboación e a carencia de recursos públicos na comarca fan imprescindible que a Xunta dote ao noso municipio destas instalacións”, engade.

“Tamén pedimos ao Goberno Municipal que asuma este asunto como unha prioridade e reclame ao goberno galego este servizo para Cariño”, engade o portavoz socialista local.

Na reunión falouse tamén “do abandono xeral no que a Xunta de Galicia ten á comarca de Ortegal e ao Concello de Cariño en particular, reclamando entre outros asuntos, a Vía de Alta Capacidade do Ortegal, máis persoal de atención sanitaria ou unha ambulancia medicalizada para o territorio”, apunta Miranda.

O parlamentario Aitor Bouza destacou que se trata dunha reivindicación de toda a veciñanza de Cariño e levará ao Parlamento de Galicia unha esixencia “que se leva facendo durante anos, pero que a día de hoxe é unha necesidade urxente”.

Para Bouza, as persoas que precisan deste servizo, especialmente maiores, “non poden seguir agardando”. “Queremos esixirlle ó señor Rueda que se comprometa con orzamentos, que poñan enriba da mesa xustamente unha partida orzamentaria para poder acometer este centro de día e residencia de maiores”, apunta.

O socialista salienta que isto é “algo fundamental para garantir os dereitos das persoas maiores”. “Como tanto lle gusta repetir ao señor Rueda e ao Partido Popular que defenden a todos eles e a todas elas, pois que o demostren con orzamentos, con compromisos”.

“Todo iso é o que demostra que realmente queres ou non queres a unha comarca, a un pobo, e a unha vila como Cariño, o resto vai a seguir sendo denostar a este pobo, denostar a todas estas persoas maiores que están esperando, que están agardando porque a Xunta de Galicia se decida dunha vez por todas a facer política útil”, conclúe.

Critica a paralización de proxectos como a reforma de varias rúas, a iluminación no campo de fútbol ou a rehabilitación de parques infantís.

A Agrupación Socialista Local de Cariño denuncia “a inacción e deixadez do goberno municipal ao respecto das obras e subministracións do POS+ da Deputación da Coruña”.

O voceiro do PSdeG cariñés Jonathan Miranda sinala que a institución provincial “ten aprobados para o Concello de Cariño máis de 1,2 millóns de euros en obras e subministracións que o goberno municipal non é capaz de sacar adiante”.

Miranda lamenta que “ningún dos proxectos solicitados á Deputación neste mandato foi licitado”, poñendo como exemplos o proxecto das rúas Río Miño, Sor e Sanchola e o proxecto da iluminación do campo de fútbol municipal.

A actuación nas rúas Río Miño, Sor e Sanchola foi aprobada pola Corporación anterior e procedeuse a licitación da mesma. Porén, en decembro de 2023 quedou deserta, polo que os técnicos recomendaron facer unha modificación do proxecto.

“O Goberno Municipal tardou 2 anos en presentar o novo proxecto, incrementándose o coste do mesmo en máis de 21.000€ que terá que poñer o Concello”, advirte o portavoz socialista.

Miranda puxo tamén como exemplo a iluminación do campo de fútbol municipal. O Pleno aprobou en setembro de 2025 a solicitude da súa inclusión no POS+, e en outubro de 2025, a Deputación pediu ao Concello que realizara varias modificacións no proxecto.

“Desde ese momento, e xa van 7 meses, non se fixo nada”, lamenta o socialista. “No último Pleno preguntamos pola situación e o goberno municipal recoñeceu que non se avanzou na modificación e que non eran capaces de que a empresa redactara os cambios solicitados”, engade.

Entre outras obras incluidas no POS+ están a reforma de varias rúas, a subministración dunha varredora, a reforma do campo de fútbol ou a rehabilitación dos parques infantís.

“Esiximos ao goberno municipal que se poña a traballar nestas obras e subministracións, que na maior parte están financiadas íntegramente pola Deputación da Coruña”, conclúe Miranda.

O Grupo Municipal Socialista no Concello de Cariño de acordo ao disposto no artigo 71.3 do Regulamento de Organización, Funcionamento e Réxime Xurídico das Entidades Locais desexa elevar ao pleno  Municipal a seguinte MOCIÓN SOBRE A IMPLANTACIÓN DUNHA AMBULANCIA DE SOPORTE VITAL AVANZADO NA COMARCA DE ORTEGAL.

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

A sanidade pública é un dos piares fundamentais do Estado do benestar e un dereito esencial que debe garantir igualdade, dignidade e acceso á atención sanitaria en condicións óptimas para toda a cidadanía, con independencia do seu lugar de residencia ou situación económica. Un sistema sanitario forte, ben planificado e dotado dos recursos necesarios é condición imprescindible para asegurar unha atención de calidade e para preservar a confianza da sociedade nos seus servizos públicos.

Porén, a realidade amosa que existen importantes desigualdades territoriais no acceso aos recursos sanitarios, especialmente no medio rural e en comarcas periféricas, onde a dispersión xeográfica e o envellecemento da poboación fan aínda máis necesario reforzar os dispositivos asistenciais e de emerxencias.

A comarca do Ortegal constitúe un exemplo claro desta situación. Trátase dun territorio con características demográficas e xeográficas que dificultan o acceso rápido a servizos sanitarios especializados, cunha poboación dispersa e unha rede de comunicacións que, en moitos casos, alonga os tempos de desprazamento cara a centros hospitalarios de referencia.

Neste contexto, a ausencia dunha ambulancia medicalizada con base permanente na comarca supón unha grave deficiencia na atención sanitaria de urxencias e emerxencias. A dispoñibilidade deste tipo de recurso é clave para garantir unha resposta rápida e eficaz ante situacións de risco vital, nas que cada minuto resulta determinante para salvar vidas ou minimizar secuelas.

A dependencia de unidades situadas noutras comarcas provoca tempos de resposta máis elevados, o que sitúa á poboación do Ortegal nunha situación de desvantaxe respecto doutras áreas de Galicia. Esta situación resulta incompatible cos principios de equidade, cohesión territorial e igualdade no acceso aos servizos públicos que deben rexer o sistema sanitario galego.

Cómpre lembrar que a planificación dos recursos de emerxencias sanitarias debe atender criterios de necesidade asistencial, dispersión poboacional e tempos de resposta, garantindo unha cobertura equilibrada en todo o territorio galego, especialmente nas zonas rurais.

O día 7 de abril de 2026, o xornal La Voz de Galicia publicaba unha nova co seguinte titular: “Ortegal lleva más de veinte años reclamando una ambulancia medicalizada: «Puede salvar vidas». (…) Abierta una campaña de recogida de firmas en apoyo de esta demanda en Ortigueira, Cariño y Mañón, que se extenderá a Cerdido”. 

Na mesma nova, manifesta persoal facultativo da comarca: “hay que lograr la ambulancia medicalizada», repiten. «Sería lo que nos salvaría en esta zona —coincide una facultativa—, por la distancia y por la falta de personal sanitario». «Ahora se hace el trasvase [de la ambulancia de soporte vital básico a la medicalizada, la única disponible en toda el área sanitaria] donde puedes, en Cerdido, en Moeche y hasta en San Sadurniño a veces, y eso suponiendo que esté libre —explica—, ya me ha tocado tener que seguir hasta Ferrol porque la medicalizada estaba ocupada»”.

“¿Por qué sería tan relevante contar con un vehículo de este tipo en Ortegal? «Porque puede salvar vidas, es una uvi móvil que te atiende in situ al momento que te ocurre el percance (lo que tarde en llegar). La medicalizada es vida. En un infarto, un minuto cuenta mucho para vivir y, en caso de recuperarse, para que no le queden secuelas o sean las menores posibles. Es vida o muerte. En un accidente cerebrovascular es súper importante el tiempo que tardas en poner la medicación. Como sanitaria, no tengo dudas», apunta una enfermera que ha trabajado en la zona. Tampoco se suple con los Puntos de Atención Continuada (PAC), incide, «porque en la medicalizada, aparte de contar con todo el aparataje necesario (como un respirador automático, que no hay en los PAC), tienes personal instruido, entrenado para resolver una vía aérea, una vía venosa, poner la medicación que haga falta… cuestiones que habitualmente no se hacen en un PAC, que está para cosas menos graves, generalmente. Una RCP [maniobra de reanimación cardiopulmonar] avanzada, tras una parada cardíaca, requiere personal entrenado para el manejo de los equipos»”.

ACORDOS

Por todo exposto, o Grupo Municipal Socialista no Concello de Cariño, propón ao Pleno da Corporación a adopción dos seguintes ACORDOS: 

1. Solicitar á Xunta de Galicia a implantación dunha ambulancia medicalizada na comarca de Ortegal.
2. Apoiar a recollida de sinaturas e instar a toda a veciñanza a que secunde esta iniciativa.

O voceiro socialista Jonathan Miranda pon como exemplo que o Punto de Atención á Infancia estea funcionando sen contrato desde 2024.

O PSdeG-PSOE de Cariño denuncia “o incumprimento sistemático dos acordos plenarios por parte do goberno municipal” despois de preguntar no último pleno se se vai volver licitar o Punto de Atención á Infancia.

O voceiro socialista local Jonathan Miranda sinala que este caso é “un claro exemplo” deste incumprimento de acordos, xa que o Pleno municipal aprobou o pasado 27 de novembro unha moción na que se acordaba a licitación do PAI.  O socialista lembra que o servizo foi posto en marcha en 2017 polo entón goberno socialista do municipio.

O Punto de Atención á Infancia licitouse en 2020, cun contrato de 4 anos que rematou en 2024. “Desde ese momento, o servizo está sen contrato”, lamenta o socialista.

“No último Pleno, preguntamos á Alcaldesa se o vai a licitar, non obtendo resposta pola súa parte, o que fai entender que non teñen intención de facelo”, critica Miranda.

Apunta que “este caso, entre outros, é consecuencia da falta de orzamentos actualizados, xa que o Concello está a traballar cos orzamentos prorrogados do ano 2020″.

“Despois de case 3 anos de mandato, o goberno municipal non foi quen de presentar nin unha proposta para a súa aprobación por parte do Pleno”, engade.

“Tal e como estableceu a Intervención Municipal en varios informes, é urxente a aprobación duns orzamentos actualizados”, afirma o voceiro socialista.

Salienta que esta aprobación permitiría “asumir o incremento do prezo dos servizos, incluír as aportacións a obras do POS ou a distintas subvencións, licitar distintos servizos sen contrato, a contratación de persoal ou aprobar a RPT logo da reiterada petición do persoal municipal a través de folgas e mobilizacións”.

O 8 de marzo de 2026 volvemos atoparnos nas rúas, nos centros de traballo, nas aulas e tamén nas redes. Convócanos unha certeza política e moral: a igualdade entre mulleres e homes segue sendo unha tarefa pendente, unha conquista que debemos defender e alargar fronte a quen pretende arrebatárnola. Este século, que prometía horizontes de xustiza e emancipación, móstranos o perigoso avance de forzas reaccionarias que queren devolvernos ao silencio. E as mulleres estamos na primeira liña dese retroceso. En América, en Rusia, en Oriente Medio, en Europa e en España, a ultradereita ocupa institucións e difunde a mensaxe de que a igualdade é un privilexio e non un dereito. Hoxe afirmamos que cada paso atrás nos dereitos das mulleres é un golpe contra a democracia mesma. E que o feminismo, que pon no centro da súa esencia ás mulleres como suxeito activo, é internacionalista por natureza.

Vivimos nun mundo atravesado por pantallas, redes e algoritmos que organizan o noso traballo, as nosas relacións e ata as nosas emocións. A revolución dixital cambiou os espazos de poder. Neste novo escenario, as mulleres construímos comunidade, creatividade e resistencia. Fixemos da internet unha ferramenta de liberdade, de colaboración e de coñecemento, con grandes achegas ao ámbito educativo en proxectos como o Women’s legacy – Women’s Legacy Europe, que contribúen a superar a estafa cultural que borra ás mulleres de todas as disciplinas do saber.

Pero tamén somos branco dunha hostilidade constante. A machosfera dixital converteuse nunha rede organizada de acoso e odio que busca expulsar ás mulleres do espazo público. Sete de cada dez mulleres novas en España sufriron violencia en liña: insultos, difamación, manipulación de imaxes, ameazas. A violencia dixital non é menos grave por ser virtual; é a mesma violencia patriarcal que fóra da rede segue negando autoridade, liberdade e desexo ás mulleres. Por iso, desde o partido socialista témolo claro: sen igualdade dixital non haberá igualdade real.

As redes convertéronse no principal espazo onde se aloxan os referentes, onde se cimentan os soños de futuro e as relacións de nenas, nenos e adolescentes. Se o lugar onde se constrúen as conciencias cambiou, a educación debe cambiar tamén. Urxe unha coeducación que chegue á esfera dixital, que forme en pensamento crítico fronte aos discursos machistas e ensine a mirar con ollos feministas os corpos (para que non desafíen a anatomía e desborden a saúde mental das adolescentes), os algoritmos e as mensaxes que circulan pola rede. As nenas deben crecer libres de estereotipos, sen verse reducidas á súa imaxe nin convertidas en mercadorías para plataformas que se lucran coa súa exposición. Somos un partido abolicionista.

Rexeitamos frontalmente espazos como OnlyFans, que branquean o negocio do sexo e normalizan a explotación sexual ou presentan a cousificación do corpo feminino como un acto de liberdade. Así mesmo, son contornas perversas para os nenos que absorben a misoxinia a través dos contidos. Por iso, faise imprescindible ensinar aos nenos novas formas de ser homes, masculinidades que non reproduzan o control, a dominación nin a violencia. Porque desde o PSOE sabemos que para que as mulleres continúen avanzando, os homes han de camiñar con todo o seu compromiso tamén cara á igualdade.

Aínda por riba, nos últimos anos rexurdiron discursos que representan á muller dedicada exclusivamente ao fogar coma se iso fose sinónimo de liberación. Fronte a ese espellismo da “felicidade servil” que promulga o movemento tradwife, dicimos claramente: a submisión non é empoderamento. Esta nova versión do patriarcado, disfrazada de modernidade, mostra a dependencia económica e emocional como elección libre e feliz. Non se trata de xulgar as opcións persoais, senón de denunciar o perigo político de glorificar modelos de desigualdade coma se fosen progreso. O que se normaliza nas redes multiplícase, e cando os algoritmos premian o servilismo e castigan o pensamento crítico, a sociedade enteira retrocede. O feminismo fixo posible que as nenas soñen con ser científicas, enxeñeiras ou líderes. Non permitiremos que eses soños sexan borrados do futuro.

A transformación dixital ten un potencial enorme, pero non será liberadora se se constrúe sobre as mesmas desigualdades de sempre. Necesitamos unha axenda feminista para a era tecnolóxica, con políticas concretas que blinden os nosos dereitos. Desde o partido socialista propoñemos sen titubeos unha restrición aos espazos dixitais como mecanismo de protección das e dos menores neste salvaxe oeste. Hoxe, é preciso deseñar unha regulación das plataformas e os algoritmos, para que as grandes corporacións tecnolóxicas asuman a responsabilidade sobre os contidos que amplifican e sobre o impacto que xeran nas nosas vidas. No PSOE somos conscientes de que esa protección efectiva da infancia e a adolescencia ante os contidos sexualizados e violentos é necesaria, e como todos os avances sociais, esa iniciativa ten que vir da nosa man ou ninguén se fará cargo desta emerxencia. Tamén faremos todo o imposible para avanzar na formación a docentes e familias, e a implicación de todas as institucións.

Sabemos que a rede non é neutra. Detrás de cada plataforma hai ideoloxía, intereses económicos, decisións técnicas e políticas. Por iso, o feminismo debe estar presente no corazón dos debates sobre intelixencia artificial, ciberseguridade, datos e dereitos dixitais. É necesaria unha transformación cultural e política que cambie as regras do xogo para sempre. Queremos unha sociedade onde a tecnoloxía sirva á igualdade e non á dominación, onde o progreso mídase pola liberdade das mulleres e non polo beneficio duns poucos.

Este 8 de marzo non é unha data simbólica, é un chamamento á acción. Denunciamos o retroceso, o negacionismo machista e a banalización da violencia. Recoñecemos os avances conseguidos grazas ao traballo colectivo, as leis que amplían dereitos e as redes de sororidade que continúan sostendo a loita. Pero non baixamos a garda. Sabemos que defender a igualdade é defender a democracia, a liberdade e a xustiza social. Cada paso que damos cara a adiante mellora a vida de todas e todos.

Defender a igualdade dixital é defender a convivencia democrática e o dereito a unha vida sen violencia. Cada clic, cada palabra, cada xesto solidario pode ser un acto político. O feminismo naceu para conquistar o espazo público, e hoxe reivindica a conquista do espazo virtual. Porque sen igualdade na rede non haberá igualdade na vida. Porque o futuro, se quere ser humano, terá que ser feminista. E porque se o patriarcado se reinventa, nós tamén.

Por iso hoxe dicimos: non daremos nin un paso atrás fronte ao odio e a reacción. A loita feminista segue sendo o motor máis transformador do noso tempo, e desde o PSOE ese é o noso maior logro. E o noso maior orgullo: o feminismo das nosas filas decidido sempre a plantar cara a calquera tipo de violencia que se exerza sobre as mulleres polo mero feito de ser mulleres.

Viva a loita feminista.

Viva a loita das mulleres.